Tuesday, December 18, 2007

احمدی نژاد در مکه



ای کاش در زمانی که آقای احمدی نژاد در مکه هستند از خداوند بخواهند که اول با معجزه ای ترمز این قطار هسته ای را قبل از تصادف و تلفات احتمالی درست کند و بعد هم ایستگاهی برای شام و نماز مسافران (مردم) ساخته شود. برای رضای خدا و مردم! همینجوری
Photo by BBC

Wednesday, December 12, 2007

ایران دانشگاه است، و مردم همه دانشجو

جمهوری اسلامی ایران باید این واقعیت را بداند و بپذیرد که با دانشگاهی بنام ایران و دانشجویان آن، مردم، به مقابله رفتن کاری عاقلانه نیست!

از مدتها قبل و با نزدیک شدن به روز 16 آذر، روز دانشجو، از جانب دستگاههای اطلاعاتی، امنیتی و قضایی جمهوری اسلامی تحرکاتی جهت برخورد و کنترل حرکتهای دانشجویی در سطح کشور آغاز شده بود. این تحرکات شامل تهدید دانشجویان به دستگیری و در مواردی همراه با دستگیریهای گسترده فعالین دانشجویی در سراسر کشور همراه بود.اگرچه دراکثر موارد دانشجویان در تماس با خانوادهای خود سلامت خود را اعلام کرده اند، اما کماکان در بازداشت بسر میبرند.

با وجود تمامی تهدیدات و دستگیریها، مراسم روز دانشجو با شکوه تمام برگزار گردید. دانشجویان با شجاعت رسالت جایگاه دانشجو و دانشگاه را در جامعه فریاد زدند. دراین شرایط حساس تاریخی کشورمان که خطرات جدی امنیت جانی، مالی، منافع ملی کشور و حتی تمامیت ارضی کشورمان را نیز تهدید میکنند، این قشر فرهیخته جامعه با وجود تمامی مشکلات و سختیها بمیدان آمد وهم زمان در دو جبهه رسالت خود را انجام داد. اول، دفاع از حقوق و جایگاه خود در جامعه و آزادی در فضای اختناق و سرکوب، و دوم، رساندن صدای خود و مردم ایران به قدرتهای بیگانه برای بر حضر داشتن آنها از دخالت در امور داخلی کشور ایران که تنها وظیفه مردم ایران است ولاغیر.

شجاعت و آگاهی دانشجویان ایرانی داخل کشور مثال زدنی و قابل تحسین است.

جمهوری اسلامی باید هر جه سریعتر و بدون قید و شرط تمامی دانشجویان در بند را ازاد کند و بداند که امروز در مقابل دانشگاهی بنام ایران و دانشجویانی بنام مردم ایستادن، کاری عاقلانه نیست!

دنیا با دقت نگاه میکند!

Tuesday, December 4, 2007

امتحان بزرگ و تاریخی انتخابات آینده مجلس در ایران

امروز و در شرایط حساس منطقه خلیج فارس و خطراتی که مردم و کشورمان ایران را تهدید میکنند، شاید به جرات بتوان انتخابات آینده مجلس را سرنوشت سازترین واقعه در تاریخ 28 ساله جمهوری اسلامی دانست. در عین حال میتوان آن را برای حاکمان سیاسی ایران، یک امتحان بزرگ سیاسی نیز نامید.

مدت 7 سال است که آمریکا با شعار حقوق بشر و دمکراسی و با تکیه بر قدرت برتر نظامی خود وارد منطقه شده است.در این مدت، دو کشور افغانستان و عراق اشغال شده اند، صدها هزار انسان جان خود را از دست داده اند و صدها میلیارد دلار خسارت مالی بر دو کشور وارد شده است. خسارات جانی غیر قابل جبران والبته خسارات مالی قابل جبران و تضمین شده توسط منابع نفتی و موقعیت جغرافیایی استراتزیک کشورهای افغانستان و عراق. اما تمام این تحرکات بنام حاکم کردن حکومتهای دمکرات و پایبند به رعایت حقوق بشر در منطقه انجام شده است. اما برای مثال، با توجه به 3 دهه حاکمیت صدام حسین بر عراق و حمایتهای همه جانبه غرب و به ویژه امریکا از حکومت خودکامه و دیکتاتور او، بوضوح میتوان دید که جهان غرب و بویژه امریکا دقدقه ای بنام حقوق بشر و دمکراسی را برای مردم عراق نداشته اند و ندارند. هر چه هست منافع اقتصادی و استراتژیک آنان است و بس!

حال، این حیاهو در اطراف کشور ما، ایران، بر پاست، حقوق بشر و دمکراسی برای من و شما. البته حیاهوی بلند تری هم بنام بحران هسته ای، غنی سازی اورانیم، به موازات این دو در جریان است. این سه موضوع، که البته غنی سازی اورانیم مهمترین آنها، حداقل برای غرب و امریکا که همانا نگرانی اسرائیل است، باعث رویارویی تهران و شورای امنیت گردیده است. تاکنون دو قعطنامه تحریم از سوی شورای امنیت سازمان ملل متحد بر علیه ایران صادر شده است، و آمریکا اخیرا تحریمهای یکجانبه خود را بر علیه سپاه قدس(شاخه ای از سپاه پاسداران جمهوری اسلامی) و مراودات مالی برخی از بانکهای ایرانی به اجرا گذاشت. تمامی این تحرکات همزمان با چانه زنیهای معمول دیپلماتیک برای تشویق و ترغیب ایران به کنار گذاشتن فعالیتهای نگران کننده هسته ای انجام میشوند.
نتیجه،ایران هنوز بر ادامه غنی سازی اورانیم اصرار میورزد، آمریکا برای تصویب قعطنامه سوم بر علیه ایران در شورای امنیت تلاش میکند و همزمان و در صورت شکست راهکارهای دیپلماتیک تهدید در بکارگیری قدرت نظامی و نابودی تاسیسات هسته ای ایران میکند.
خوب، یکبار دیگر داده ها را مرور میکنیم، غرب به سر کردگی آمریکا و با شعار آوردن حقوق بشر و دمکراسی برای مردم در کشورهای منطقه وارد شده است. بدون وارد شدن به دلایل اصلی در پشت لشکر کشی و کشتار و خسارات پی آمد آن، در ظاهر دو نظام خود کامه و دیکتاتور طالبان و صدام سرنگون و نظامهای دمکرات، آزاد برای مشارکت تک تک شهروندان این دو کشور و مبتنی بر رای مردم جای آنها را گرفته اند. در هر دو کشور مانعی برای مشارکت در سیاست و انتخاب کردن و یا انتخاب شدن بر مبنای باورهای مذهبی، ایدیولوژیک، زبان، رنگ پوست و غیره وجود ندارد.
حال مردم ایران در مقابل انتخاباتی قرار میگیرنند که از طرفی باید مراقب تهدیدهای خارجی که جان، مال و منافع ملی کشورشان را تهدید میکنند باشند، و باید توسط این انتخابات پیغام بلوغ و هشیاری سیاسی خود را بدنیا نشان بدهند. و از طرف دیگر به دنبال دستیابی به حقوق بشری و سیاسی خود از طریق مشارکت در یک انتخابات آزاد برای کلیه احزاب و گروههای سیاسی و منفردین سیاسی مایل به شرکت در انتخابات باشند.
اینجاست که محک بزرگ تاریخی و سیاسی حاکمان سیاسی کشورمان زده خواهد شد، بخصوص در مجالس نظارتی مانند شورای نگهبان! باید منتظر شد و دید!



Thursday, November 22, 2007

مذاکره، تنها راه حل بحران ایران-امریکا، هسته ای، عراق، خاور میانه

در چند روز آینده باید منتظراتفاقات قابل توجه در رابطه با کشورمان باشیم، مذاکرات ایران و آمریکا بر سر مسائل عراق، دولت و شخص آقای احمدی نژاد از اولویت خاصی برخوردارند. چون این اتفاقات میتواند که تعیین کننده خیلی از اتفاقات خوب و یا بد آینده باشند تصمیم گرفتم که نگاهی اجمالی به آنها بیندازم.
اول اینکه، در اوایل ماه نوامبر و بعد از کنفرانس عراق که برای بررسی مشکلات امنیتی و بهتر بگویم ثبات عراق دراستانبول ترکیه برگذار شد امریکا 9 نفر از ایرانیان بازداشتی در عراق را آزاد کرد. در پی آزادی این افراد گزارشهای مثبت در مورد پایین آمدن در صد خشونتها، حملات به نیروههای آمریکایی مستقر در عراق واز آن مهمتر پایین آمدن آمار تلفات سربازان آمریکایی در عراق هر روز شنیده میشود. اظهار نظرهای، اگرچه محتاطانه، مقامات رسمی آمریکا از وزیر دفاع، آقای گیتس، گرفته تا فرماندهان نظامی مستقر در آمریکا و یا در عراق تماما نشانهای مثبتی بوده اند. این اتفاقات نهایتا به درخواست رسمی آمریکا از ایران برای دور سوم مذاکرات در مورد عراق انجامید. آمریکا هفته گذشته توسط سفارت سوئیس بعنوان حافظ منافع آمریکا در ایران در خواست مذاکرات را کرد، و ایران پذیرفت.
حال، دور سوم این مذاکرات در آینده نزدیک انجام خواهد شد. اما سوال اینجاست، در شرایطی که بحث مسئله هسته ای، تحریمات یکجانبه آمریکا علیه ایران و اصرار آمریکا برصدور قعطنامه سوم و تحریمات شورای امنیت همزمان و موازی با مسائل و مشکلات عراق در جریان است، آیا طرفین میتوانند که بر سر میز عراق مشکلات خود را حل و فصل کنند و بر سر میزهای دیگر تهدید و دعوا؟! جواب این سوال ساده نیست، اما نظر من این است که شما با رعایت احتیاط لازم میتوانید که با کمک خود زمینه را برای جلب اعتماد طرف مقابل فراهم و متاقبا انتظار جلب اعتماد خود را از طرف مقابل داشته باشید. علائم و شواهد حرکت در مسیر درست را نشان میدهند.
اتفاق جالب و قابل توجه دیگر این هفته، سر مقاله روزنامه جمهوری اسلامی در مورد دولت احمدی نژاد و برخورد شخص آقای رییس جمهور با مخالفین سیاسی سیاست های خود در قبال مسئله هسته ای بود. اهمیت این موضوع به جایگاه این روزنامه که بعنوان ارائه کننده دیدگاه سیاسی رهبر جمهوری اسلامی، آقای خامنه ای، شناخته میشود بر میگردد. بر خورد سر دبیر این روزنامه با اقای رییس جمهور را میتوان بر خورد رهبر جمهوری اسلامی تلقی کرد، و وقتی که رفتار و عملکرد آقای رییس جمهور را در رابطه با رقبای سیاسی خود، غیر اخلاقی، مغایر با شئونات اسلامی و از همه مهمتر "غیر قانونی" مینامند، شاید که پیغام بزرگتر و مهمتری بهمراه داشته باشد.
من شخصا مایلم که بر روی ابزار قانونی موجود در قانون اسا سی برای برخورد با تخلفات "غیر قانونی" آقای رییس جمهور تمرکز و تاکید کنم. چون با توجه به موارد ذکر شده در بالا، مذاکرات ایران و آمریکا بر سر مسائل عراق و بحث هسته ای، شاید این ابزار برای جلو گیری از کارهای "غیر قانونی" آقای رییس جمهور لازم باشد!

Tuesday, November 20, 2007

تشکیل "کمیته صلح" توسط خانم شیرین عبادی


خانم شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل، روز دوشنبه، 19 نوامبر، در یک کنفرانس خبری که در دفتر کانون مدافعان حقوق بشر در تهران بر گزار شد،" تشکیل کمیته صلح" را اعلام کردند.
در روزهای اخیر شاهد افزایش فشار آمریکا مبنی برعملکرد ایران به قطعنامه های صادره شورای امنیت در تعلیق غنی سازی اورانیم بوده ایم.از طرفی بی توجهی تهران به خواسته های بین المللی در این رابطه باعث بالا گرفتن حدس و گمانه زنیها در مورد حمله نظامی به تاسیسات غنی سازی در ایران گشته است.
در این راستا خانم شیرین عبادی دست به ابتکار جالبی زدند، کمیته ای بنام "کمیته صلح" را بر پا کردند. ایشان در این رابطه گفته اند: "آنچه ما می خواهيم و به دو طرف هشدار می دهيم رعايت حقوق بين الملل است. نه آمريکا می تواند و اين حق را دارد که در مورد ايران خارج از ضوابط بين المللی عمل کند و نه ايران می تواند ديواری به دور خودش بکشد و بگويد که اين کشور با قطعنامه های سازمان ملل کاری ندارند." این حرکت در جنین لحظه تاریخی و سرنوشت ساز برای مردم وکشور ایران، و شاید جهان، نشان از بینش، آگاهی، مردم دوستی، وطن پرستی و احساس مسولیت ایشان دارد.
ضمن اعلام حمایت از ابتکار ایشان، حمایت از این حرکت را وظیفه یکایک هموطنان ایرانی و شهروندان صلح طلب دنیا میدانم.
در عین حال مایلم تاکید مضاعفی بر گفته ایشان که " نه ایران میتواند دیواری به دور خودش بکشد و بگوید که این کشور با قطعنامه های سازمان ملل کاری ندارند"، داشته باشم و به تصمیم گیران در تهران گوشزد کنم که قطعنامه های شورای امنیت، مسلما کاغذ پاره نیستند!

Thursday, November 1, 2007

ما، ایرانیان، یکصدا به جنگ نه میگوییم

خانم شیرین عبادی،برنده جایزه صلح نوبل، این هفته در پاریس با مردم و دولتمردان فرانسه صحبت کرد، ایشان پیغامی از جانب مردم ایران برای دنیا داشت.
پیغام ایشان خیلی ساده بود، جنگ، ریختن بمب بر سر مردم بی گناه و کشتار روش خوبی برای ترویج احترام به حقوق بشر و دمکراسی در دنیا نیست!
این کاملا قابل درک است که خانم عبادی با توجه به موقعیت ایشان به عنوان برنده جایزه صلح نوبل احساس مسولیت بزرگی در برابر تحمیل جنگی خانمان سوز بر کشور و مردم ایران دارند. و اما پیغام ایشان:"من، بدین وسیله از جانب مردم ایران اعلام میکنم که در صورت هر گونه حمله نظامی به ایران، کشور و مردم ایران جواب حمله را خواهند داد." من به نوبه خود به ایشان برای اتخاذ موضع انسان دوستانه و وطن پرستانه تبریک گفته، حمایت خود را از ایشان اعلام میکنم. این وظیفه هر ایرانی وطن پرست و نگران مردم و کشور است.
در پایان، مایلم پیغام خود را به آن دسته از فارسی زبانان تشنه قدرت، که جان و مال مردم و منافع ملی این کشور را برای ارضای شهوت قدرت خود به حراج گذاشته اند، بدهم. شما ایرانی نیستید، اجازه بر زبان آوردن نام ایران را ندارید، مردم این کشور به شما به چشم دشمن نگاه خواهند کرد.

WE, IRANIAN, SAY NO TO WAR

Mrs Shirin Ebadi, the Noble Peace Prize winner, was in Paris this week, she convoyed a strong and clear message from Iranian people to the French and the world.

Her message was simple, going to war and indiscriminately killing hundreds of thousands of innocent people is not a good way to promote human rights and democracy. I know that I sound naive to suggest that the wars in Afghanistan and Iraq are really for the initially purposed suggestion, at least it was purported by the US.

But now, Mrs Ebadi rightly feels the responsibility to stand against the threat to the Iranian people and our country. She had this message from Iran: "I, hereby, announce on behalf of the Iranian people that if Iran comes under attack, our nation will respond to it." In my turn, I, as an Iranian, congratulate and fully support her stance.

In addition, I, hereby, have this message for the world: Iranian people care for the welfare of their fellow citizens and their country's national interest like any other citizens, in the same situation, around the world.

Negotiation is the only way!